قهر

نگه دگر به سوی من چه می کنی

چو در بر رقیب من نشسته ای

به حیرتم که بعد از آن فریب ها

تو هم پی فریب من نشسته ای

به چشم خویش دیدم آن شب ای خدا

که جام خود به جام دیگری زدی

 چو فال حافظ آن میانه باز شد

تو فال خود به نام دیگری زدی

برو  برو   به سوی او مرا چه غم

تو آفتابی او زمین من آسمان

بر او بتاب زانکه من نشسته ام

به ناز روی شانه فرشتگان

بر او بتاب زانکه گریه میکند

در این میانه قلب من به حال او

کمال عشق باشد این گذشتها

دل تو مال من   تن تو مال او

تو که مرا به پرده ها کشیده ای

چگونه ره به راز من نبرده ای

گذشتم از تن تو زانکه در جهان

تنی نبود مقصد نیاز من

اگر به سویت اینچنین دویده ام

به عشق عاشم نه بر وصال تو

  به ظلمت شبان بی فروغ من

خیال عشق خوشتر از خیال تو

کنون که در کنار او نشسته ای

تو شراب و دولت وصال او

گذشته رفت و آن فسانه کهنه شد

تن تو ماند و عشق بی زوال او

وفاداری

 

می روم از رفتن من شاد باش

                 از عذاب دیدنم آزاد باش

                        گرچه تو تنهاتر از من میروی                                                                     آرزو دارم ولی عاشق شوی

                                                 آرزو دارم بفهمی درد را

                                                   تلخی برخوردهای سرد را

دل تو

تو به تنهایی من خندیدی

وتمام لحظه های نابم را

با نگاهت دزدیدی.

آه لعن و نفرین خدابر دل تو

که چقدر از سنگ است

ودل ساده من

که برای دل تودلتنگ است

من خوش باور را باش

به خیالم که دلت دریایست

آسمان دل تو آبیست

وای که اینها چقدر رویایست

تو دلت دریا نیست

دل سنگ تو عمری

پیش دل تنگم زیست.

من ندانستم که دلت از سنگ است

اما دل تو

چونکه فهمید من از شیشه بی رنگ استم

 زود بر دلم تاخت و آن را بشکست

و پس از آن

                    که من خرد شدم

رفت و آسوده نشست

اما

از دل شکسته ام همچنان چشم نبست

چشمان فریب تو

 به دلم میخندد

ولبانت گاهی می فریبد همه را

و چه پوزخند تلخی

که نگاهت آنرا

بر دل و جانم ریخت

گوییا می گویی

اینچنین باید زیست

دل ربود و زد و کشت

ودرآخر هم

از سر صحنه گریخت....

آه لعن و نفرین خدا بر دل تو

که چقدر از سنگ است

و دل ساده من

که برای دل تو دلتنگ است

آه لعن و نفرین خدا بر دل تو

که تمام قلبت

پر از عشق دروغ و ننگ است

چه بگویم به تو من

آسمان قلبم پر شد از تاریکی

چیزی بر بام دلم لانه زده

می روم شاید او

خود اوست

شهاب سنگ است

                             ۲۱/۹/ ۸۵    ساعت ۱:۴۰ بامداد

 

    تا نفس باقیست

                           فرصت چشمت تماشایست

 

  قطره قطره اگرچه آب شدیم

                   ابر بودیمو آفتاب شدیم

                                        ساخت ما را هم او که می پنداشت

                                                                  به یکی جرعه اش خراب شدیم

درد دل

تنهایی ام را با تو قسمت میکنم سهم کمی نیست

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصلها را

بر سفره رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست

حوای من بر من مگیر خود ستایی را که بی شک

تنهاتر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست

من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارم

شاید برای من که همزاد کویرم شبنمی نیست

شاید به زخم من که می پوشم ز چشم شهر آن را

در دستهای بی نهایت مهربانش مرهمی نیست

شاید ویا شاید هزاران شاید دیگر

اگر چه به گوش انتظارم جز صدای مبهمی نیست

درباره’تو

این کوچه تقویم است و

زمان نگاه تو

وقتی که تو رفتی تاریخ تولدم گم شد

یه آرزو

کاش دنیا رنگ دیگر بود

خدا با بنده هایش مهربانتر بود

از این بیچاره مردم یاد می فرمود

سلام به مهمان عزیز

اگه از عشق میشه قصه نوشت

میشه از عشق توگفت از تونوشت

 

آره از عشق تو مردن داره

<-PostTitle->

<-PostContent->